[{"id":22180090,"name":"Neony","trackName":"Neony","artistName":"Miuosh","albumName":"POP","duration":255.586667,"instrumental":false,"hasWordSync":false,"plainLyrics":"Mam już chyba dosyć barw\nTemperatury szklanych miast i nas w nich\nNic nas nie niesie mocniej niż rzeczy bez nas\nI myśl, myśl, że to może być nasz ostatni\nKocham gardzić wiarą w jutro, chuj w to\nBrzydzi mnie ludzkość i dźwięk o tej porze\nCzasami bywa chyba zwyczajnie zbyt późno\nJeśli stawiali na mnie, nie mogli wybrać gorzej\n\nChyba nie da się, jestem tu, sam, nawet gdy niesie nas tłum\nNie znam więcej historii jak ta, mając u kolan świat, do snu kładzie nas bruk\nZnów liczę na cud w cudzym mieście, marnując na próżno energię\nRozbici nie mówiąc prawdy, czekamy aż któryś to powie nareszcie\nZawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\nMało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\nPół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\nLewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n\nCały ten blask gubi nas, składam się w pół\nNeony świecą znów i ja\nMijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\nZnam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę\n\nDaj mi przegrać, nie daj zbierać się, wiem, mówią, że trzeba biec\nTrzeba chcieć, brzydzę się takim czymś, popyt na krótki fame, na królów tandety\nDryk, gdy łapałem nas, zapach źle uwitych gniazd\nŚciany miast, klejąc treścią, z ziemi do gwiazd wóda i mefedron\nJuż wszystko mi jedno, jak mają wziąć mi, to niech biorą teraz\nMógłbym zapaść się w nicość i urwać nagle dokładnie tam, gdzie scena\nNie widzę sensu już nieraz, miejsca, chwili, by ukoić skronie\nW cudzych domach na granicy walki chcę zapomnieć o tym i wrócić znów do niej\nZawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\nMało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\nPół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\nLewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\nZawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\nMało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\nPół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\nLewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\nNie potrafię słuchać już wrzasku, nie umiem już czerpać z tego\nZ rąk wypada mi cały świat mój, mógłbym zabić za trochę innego\nMam dosyć już barw i świateł, chłodnego szkła i zimnych oczu\nKończę się tu razem z moim światem\nPowoli gasnę w mroku\n\nCały ten blask gubi nas, składam się w pół\nNeony świecą znów i ja\nMijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\nZnam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę","syncedLyrics":null,"lyricsfile":"version: '1.0'\nmetadata:\n  title: Neony\n  artist: Miuosh\n  album: POP\n  duration_ms: 255587\n  instrumental: false\nlines: []\nplain: |-\n  Mam już chyba dosyć barw\n  Temperatury szklanych miast i nas w nich\n  Nic nas nie niesie mocniej niż rzeczy bez nas\n  I myśl, myśl, że to może być nasz ostatni\n  Kocham gardzić wiarą w jutro, chuj w to\n  Brzydzi mnie ludzkość i dźwięk o tej porze\n  Czasami bywa chyba zwyczajnie zbyt późno\n  Jeśli stawiali na mnie, nie mogli wybrać gorzej\n\n  Chyba nie da się, jestem tu, sam, nawet gdy niesie nas tłum\n  Nie znam więcej historii jak ta, mając u kolan świat, do snu kładzie nas bruk\n  Znów liczę na cud w cudzym mieście, marnując na próżno energię\n  Rozbici nie mówiąc prawdy, czekamy aż któryś to powie nareszcie\n  Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\n  Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\n  Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\n  Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n\n  Cały ten blask gubi nas, składam się w pół\n  Neony świecą znów i ja\n  Mijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\n  Znam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę\n\n  Daj mi przegrać, nie daj zbierać się, wiem, mówią, że trzeba biec\n  Trzeba chcieć, brzydzę się takim czymś, popyt na krótki fame, na królów tandety\n  Dryk, gdy łapałem nas, zapach źle uwitych gniazd\n  Ściany miast, klejąc treścią, z ziemi do gwiazd wóda i mefedron\n  Już wszystko mi jedno, jak mają wziąć mi, to niech biorą teraz\n  Mógłbym zapaść się w nicość i urwać nagle dokładnie tam, gdzie scena\n  Nie widzę sensu już nieraz, miejsca, chwili, by ukoić skronie\n  W cudzych domach na granicy walki chcę zapomnieć o tym i wrócić znów do niej\n  Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\n  Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\n  Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\n  Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n  Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\n  Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\n  Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\n  Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n  Nie potrafię słuchać już wrzasku, nie umiem już czerpać z tego\n  Z rąk wypada mi cały świat mój, mógłbym zabić za trochę innego\n  Mam dosyć już barw i świateł, chłodnego szkła i zimnych oczu\n  Kończę się tu razem z moim światem\n  Powoli gasnę w mroku\n\n  Cały ten blask gubi nas, składam się w pół\n  Neony świecą znów i ja\n  Mijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\n  Znam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę\n"},{"id":5469919,"name":"Neony","trackName":"Neony","artistName":"Miuosh feat. SOXSO","albumName":"POP.","duration":256.0,"instrumental":false,"hasWordSync":false,"plainLyrics":"Mam już chyba dosyć barw\nTemperatury szklanych miast i nas w nich\nNic nas nie niesie mocniej niż rzeczy bez nas\nI myśl, myśl, że to może być nasz ostatni\nKocham gardzić wiarą w jutro, chuj w to\nBrzydzi mnie ludzkość i dźwięk o tej porze\nCzasami bywa chyba zwyczajnie zbyt późno\nJeśli stawiali na mnie, nie mogli wybrać gorzej\n\nChyba nie da się, jestem tu, sam, nawet gdy niesie nas tłum\nNie znam więcej historii jak ta, mając u kolan świat, do snu kładzie nas bruk\nZnów liczę na cud w cudzym mieście, marnując na próżno energię\nRozbici nie mówiąc prawdy, czekamy aż któryś to powie nareszcie\nZawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\nMało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\nPół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\nLewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n\nCały ten blask gubi nas, składam się w pół\nNeony świecą znów i ja\nMijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\nZnam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę\n\nDaj mi przegrać, nie daj zbierać się, wiem, mówią, że trzeba biec\nTrzeba chcieć, brzydzę się takim czymś, popyt na krótki fame, na królów tandety\nDryk, gdy łapałem nas, zapach źle uwitych gniazd\nŚciany miast, klejąc treścią, z ziemi do gwiazd wóda i mefedron\nJuż wszystko mi jedno, jak mają wziąć mi, to niech biorą teraz\nMógłbym zapaść się w nicość i urwać nagle dokładnie tam, gdzie scena\nNie widzę sensu już nieraz, miejsca, chwili, by ukoić skronie\nW cudzych domach na granicy walki chcę zapomnieć o tym i wrócić znów do niej\nZawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\nMało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\nPół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\nLewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\nZawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\nMało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\nPół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\nLewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\nNie potrafię słuchać już wrzasku, nie umiem już czerpać z tego\nZ rąk wypada mi cały świat mój, mógłbym zabić za trochę innego\nMam dosyć już barw i świateł, chłodnego szkła i zimnych oczu\nKończę się tu razem z moim światem\nPowoli gasnę w mroku\n\nCały ten blask gubi nas, składam się w pół\nNeony świecą znów i ja\nMijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\nZnam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę","syncedLyrics":null,"lyricsfile":"version: '1.0'\nmetadata:\n  title: Neony\n  artist: Miuosh feat. SOXSO\n  album: POP.\n  duration_ms: 256000\n  instrumental: false\nlines: []\nplain: |-\n  Mam już chyba dosyć barw\n  Temperatury szklanych miast i nas w nich\n  Nic nas nie niesie mocniej niż rzeczy bez nas\n  I myśl, myśl, że to może być nasz ostatni\n  Kocham gardzić wiarą w jutro, chuj w to\n  Brzydzi mnie ludzkość i dźwięk o tej porze\n  Czasami bywa chyba zwyczajnie zbyt późno\n  Jeśli stawiali na mnie, nie mogli wybrać gorzej\n\n  Chyba nie da się, jestem tu, sam, nawet gdy niesie nas tłum\n  Nie znam więcej historii jak ta, mając u kolan świat, do snu kładzie nas bruk\n  Znów liczę na cud w cudzym mieście, marnując na próżno energię\n  Rozbici nie mówiąc prawdy, czekamy aż któryś to powie nareszcie\n  Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\n  Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\n  Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\n  Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n\n  Cały ten blask gubi nas, składam się w pół\n  Neony świecą znów i ja\n  Mijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\n  Znam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę\n\n  Daj mi przegrać, nie daj zbierać się, wiem, mówią, że trzeba biec\n  Trzeba chcieć, brzydzę się takim czymś, popyt na krótki fame, na królów tandety\n  Dryk, gdy łapałem nas, zapach źle uwitych gniazd\n  Ściany miast, klejąc treścią, z ziemi do gwiazd wóda i mefedron\n  Już wszystko mi jedno, jak mają wziąć mi, to niech biorą teraz\n  Mógłbym zapaść się w nicość i urwać nagle dokładnie tam, gdzie scena\n  Nie widzę sensu już nieraz, miejsca, chwili, by ukoić skronie\n  W cudzych domach na granicy walki chcę zapomnieć o tym i wrócić znów do niej\n  Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\n  Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\n  Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\n  Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n  Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem\n  Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem\n  Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam\n  Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść\n  Nie potrafię słuchać już wrzasku, nie umiem już czerpać z tego\n  Z rąk wypada mi cały świat mój, mógłbym zabić za trochę innego\n  Mam dosyć już barw i świateł, chłodnego szkła i zimnych oczu\n  Kończę się tu razem z moim światem\n  Powoli gasnę w mroku\n\n  Cały ten blask gubi nas, składam się w pół\n  Neony świecą znów i ja\n  Mijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie\n  Znam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę\n"}]