[{"id":16615552,"name":"Iskieriusz","trackName":"Iskieriusz","artistName":"Bitamina","albumName":"Kwiaty i Korzenie","duration":167.053061,"instrumental":false,"hasWordSync":false,"plainLyrics":"W Iskieriuszu zakochana po uszy\nZapragnęła swej nagości strój uszyć\nNićmi nie dla oka przezroczystą suknię\nJęła szyć po zmrokach, nim Iskieriusz uśnie\n\nPośród iskier on był iskrą nad iskry\nOgnia wskrzeszacz z ciepła znany jak i z gry\nŚciennych cieni, które światło też lubiło\nGdy zeń w dni ponure nie biło lub biło\n\nMiło patrzeć jak krawcowa krój bierze\nKiedy z bioder zdziera kształty w ofierze\nWtenczas o kant lustra ostrzy się spojrzenie\nCiałem włada musztra, a okiem zbliżenie\n\nWeń wpatrzona szuka cienia swej igły\nLecz nie widzi ani jego, ani mgły\nKtóra mgłą z pozoru, a dymem z natury\nŚród granic koloru podkreśla kontury\n\nPowątpiewa w powodzenie\nBo gdzie nie spojrzy tam i ona i jej odzienie\nZnikają bez cienia w tańcach Iskieriusza\nKtóry nie docenia, że wiatr nim porusza\n\nCoś dogasać jęło w nim, nim w dziewczynie\nRozpłomienił się choć trochę, gdzieś w czynie\nGinąć jął sam sprawca czynów niepojętych\nOprawca i zbawca sukni aż po pięty\n\nBo co z tego, że w dziewczyny rękach fach\nGdy sukienka od rozpaczy pęka w szwach\nNagie ciało siarczy się od przywidzenia\nLecz to nie wystarczy iskrze do płomienia\n\nJedna z nieistniejących gdzieś anielic\nZnana z nieistnienia, a nie z lic\nSzyje wciąż i szyje z rumieńcem na twarzy\nNicość aż po szyję, kto ją zauważy?","syncedLyrics":null,"lyricsfile":"version: '1.0'\nmetadata:\n  title: Iskieriusz\n  artist: Bitamina\n  album: Kwiaty i Korzenie\n  duration_ms: 167053\n  instrumental: false\nlines: []\nplain: |-\n  W Iskieriuszu zakochana po uszy\n  Zapragnęła swej nagości strój uszyć\n  Nićmi nie dla oka przezroczystą suknię\n  Jęła szyć po zmrokach, nim Iskieriusz uśnie\n\n  Pośród iskier on był iskrą nad iskry\n  Ognia wskrzeszacz z ciepła znany jak i z gry\n  Ściennych cieni, które światło też lubiło\n  Gdy zeń w dni ponure nie biło lub biło\n\n  Miło patrzeć jak krawcowa krój bierze\n  Kiedy z bioder zdziera kształty w ofierze\n  Wtenczas o kant lustra ostrzy się spojrzenie\n  Ciałem włada musztra, a okiem zbliżenie\n\n  Weń wpatrzona szuka cienia swej igły\n  Lecz nie widzi ani jego, ani mgły\n  Która mgłą z pozoru, a dymem z natury\n  Śród granic koloru podkreśla kontury\n\n  Powątpiewa w powodzenie\n  Bo gdzie nie spojrzy tam i ona i jej odzienie\n  Znikają bez cienia w tańcach Iskieriusza\n  Który nie docenia, że wiatr nim porusza\n\n  Coś dogasać jęło w nim, nim w dziewczynie\n  Rozpłomienił się choć trochę, gdzieś w czynie\n  Ginąć jął sam sprawca czynów niepojętych\n  Oprawca i zbawca sukni aż po pięty\n\n  Bo co z tego, że w dziewczyny rękach fach\n  Gdy sukienka od rozpaczy pęka w szwach\n  Nagie ciało siarczy się od przywidzenia\n  Lecz to nie wystarczy iskrze do płomienia\n\n  Jedna z nieistniejących gdzieś anielic\n  Znana z nieistnienia, a nie z lic\n  Szyje wciąż i szyje z rumieńcem na twarzy\n  Nicość aż po szyję, kto ją zauważy?\n"}]